***

Droga Mamo,

Nie masz się czym martwić, doprawdy.

Kopenhaga nic się nie zmieniła przez ten rok, kiedy mnie nie było. Pani Thomsen powitała mnie kubkiem zimnego mleka i zaproponowała nocleg, a ja grzecznie odmówiłam. Jak wiesz, rozmawianie z ludźmi ostatnio nie za dobrze mi wychodzi. Brzozy za to tak słodko słuchają.

Powrót do pracy okazał się być wybawieniem dla ciała i umysłu. Szelest materiału pod palcami robi za najlepszy środek przeciwbólowy, do tego działa też tam, gdzie nie pomogą żadne leki. Prawdziwie mówią Ci, co twierdzą, że robota to najlepsze lekarstwo na życiowe tragedie. Nie, żebym nie doceniała Twoich Smorrebrodów i ciepłego ramienia dziadka, po prostu wciąż jestem zdania, że w obecnej sytuacji najlepiej zrobi mi samotność, szczególnie, że nie będziesz popychać mego wózka w grobie.

Stawiam się dzielnie na każdej rehabilitacji, nie płaczę, nie wspominam słonecznego domku w Rzymie, Jego półuśmiechu i syna, którego straciłam. Nie żyję też chwilą i nie przesypiam każdej nocy, choć to pewnie dlatego, że podłoga twarda, a ja boję się, że spadnę z łóżka i już się nie podniosę. Dużo za to spaceruję, szczególnie wieczorami, bo w Kopenhadze kule nie zachęcają do mordu, tylko rozczulają. Protezy pasują jak ulał i wierz lub nie, ale w końcu mam metr siedemdziesiąt! Więc nawet w nocy czarnej da się znaleźć światło.

Ovia Krogh

Dwadzieścia sześć lat, Kopenhaga-Rzym-Kopenhaga

Świeżo upieczona wdowa

Wynajmuje suterenę w centrum

Szyje kostiumy dla Duńskiego Teatru Królewskiego

Metalowe łydki i stopy z plastiku

[nie mam głowy do inteligentnego komentarza odautorskiego,

więc po prostu mówię dzień dobry i zapraszam do wątków.]