You used to be much more… muchier. You've lost your muchness.

      Godnat, kære.

    Nie zatrzymuj mnie, muszę już iść. Mam też innych, którzy potrzebują pomocy. Dlaczego znowu nie śpisz? Nadal dręczą cię koszmary, nie dające zmrużyć oka chociaż na kilka godzin? Nie proś o proszki, nie będę przemycać dla ciebie tabletek, które dadzą ukojenie tylko na chwilę. Posiedzę przy tobie kilka minut, nie więcej, przecież nie chcę, aby pomyśleli, że cię faworyzuję. Wiesz, to nieprofesjonalne poświęcać jednym pacjentom więcej czasu, niż innym. Usiądę obok ciebie, bo wiem, że nie lubisz być sama. Zegar odliczający kolejne sekundy tak głośno tyka, gdy siedzisz zamknięta w pokoju bez klamek, a myśli zdają wwiercać ci się w głowę. Przełykasz ślinę, która cierpko spływa wzdłuż przełyku, a potem zwijasz się w kłębek na twardej pryczy. Deski wbijają się w kark i w kręgosłup aż po samą kość ogonową. Pomieszczenie jest zbyt ciasne nawet jak na ciebie i chociaż nie masz klaustrofobii, ściany zaczynają niebezpiecznie się przybliżać. Duszą cię. Oplatają niewidzialnymi rękoma, ściskają za szyję. Nie dziwię się, że nie lubisz siedzieć tu sama; tak po prawdzie to ja też bałabym się, że w końcu cisza zmiażdży mi uszy, wedrze się do mojej głowy i zapomnę, jak się nazywam. Milczenie nie jest takie straszne, gdy milczysz przy kocie, przy muzyce, przy przyjacielu - jest straszne, kiedy siedzisz w czterech ścianach zupełnie sama. W takiej ciszy nawet twój własny głos brzmi przerażająco, gdy próbujesz dodać sobie otuchy śpiewaniem.

     Nie bój się, przecież siedzę tuż obok, nie pozwolę, aby stało ci coś złego. Wiesz, ludzie mówią, że gdy rozmawiasz z wariatem, sama w końcu zaczynasz wariować. Podświadomie czuję, że to prawda i dlatego nie lubię siedzieć z wami dłużej, niż to konieczne. Boję się, że zabierzecie mnie do swojego świata, w którym nic nie jest takie, jak w rzeczywistości. Ale ty jesteś inna, dlatego przychodzę tu dzisiaj po raz trzeci, siedzę przy twoim łóżku i próbuję podnieść cię na duchu. Twoje życie jest takie smutne, że nawet ja - z bryłką lodu zamiast serca - zaczynam ci współczuć i myśleć, że nic nie może być gorsze od życia szaleńca. Nie patrz tak na mnie, wcale nie chciałam cię urazić. Ale powiedz, czy to normalne; słyszeć głosy? Posiadać rozszczepioną osobowość? Mieć omamy i iluzje jako wytwory chorej wyobraźni? Mówisz sama do siebie, a potem także do ludzi, którzy nie istnieją i przez cały czas wydaje ci się, że nie ma w tym nic dziwnego. Zamykasz się w świecie własnych przeżyć, jakby to mogło w czymkolwiek pomóc. Ale prawda jest taka, że ani lekarze ani ja nie możemy nic zrobić. Nie może ci pomóc nic oprócz ciebie samej. Gdybyś chciała. Gdybyś potrafiła. Gdybyś mogła. Gdybyś wiedziała, że coś jest nie w porządku.

     Kiedy tak właściwie to się zaczęło? Może wtedy, gdy kilka lat temu porzucił cię narzeczony, będący dla ciebie wszystkim, o czym kiedykolwiek marzyłaś? A może wtedy, kiedy zaczęłaś nałogowo kupować czarne koty, by móc się przytulić do czegoś miękkiego w deszczowe dni? Albo wtedy, gdy topiłaś smutki w alkoholu, potem czując obrzydzenie do samej siebie, które nie dawało ci spokoju nawet późno w nocy? Na początku pewnie wydawało ci się, że możesz kontrolować rozpacz, pić tylko w soboty, a płakać o piątej nad ranem, ale ta pewność powoli okazywała się zgubna. Bo szaleństwa nie da się zatrzymać; ono włada ciałem, umysłem, życiem, całym twoim światem. A co mówili, gdy miałaś dziewięć lat? Mówili, że życie pełne jest spadających gwiazd, spełniających życzenia i czterolistnych koniczyn, przynoszących szczęście. Mówili, że będzie książę z bajki, gromadka dzieci, dom z ogrodem pełnym róż, że będzie długo i szczęśliwie. Nie wspominali nic o porzuceniu, pustym miejscu po lewej stronie łóżka, samotnych nocach, gdy nie ma nadziei na lepszy świt. Ale czy nie zrobiło się trochę późno? Czas tak szybko ucieka, kiedy z kimś rozmawiasz, a ja chyba powinnam się już zbierać. Pamiętasz, to nieprofesjonalne faworyzować pacjentów, jeszcze inni pomyślą, że masz u mnie specjalne względy. Proszę, spróbuj dziś zasnąć. Nie rób takiej przerażonej miny, przecież nie odchodzę na zawsze.

     Jutro znów cię odwiedzę. Słodkich snów, Saskia.

Saskia Nørgaard

01.11.1979, od zawsze Kopenhaga, eks narzeczona

trzydziestoczteroletnia lekarka na oddziale psychiatrii

bezsenność i niezdiagnozowana jeszcze schizofrenia 

Jasmin J. Sønd

Østergaard

Østergaard