...

Julián Molyneux

francuskie pochodzenie i gówno z nim wspólnego

Trzydzieści jeden lat i siedem połamanych kości.
Mając siedem lat złamał prawą rękę, a dziewiętnaście - obojczyk. Skończył trzydzieści jeden i złamał nadgarstek lewej dłoni. Wiele razy przełamywał wolę innych ludzi, swoje własne postanowienia także. Przewidywano, że złamie też kręgosłup, co niektórym wydawało się być naturalnym następstwem.
Wyłamał się też ze schematów i został scenarzystą. Zbudowany nie z krwi i wyżej wspomnianych kości, ale ton kurzu, które wchłonął czytając różnej jakości dzieła literackie, które służą mu za inspirację. Nie istnieje miara, która mogłaby określić rozmiary jego talentu. Ma inny, wrodzony - przepierdala wszystkie pieniądze. Gra. Obstawia wyścigi konne i to, że nie dożyje wieku chrystusowego.
Dłonie w bandażach bo uderza w co popadnie, głowa w książkach, a rozporek otwarty.
Klacz na którą zawsze stawia jedyną kobietą w jego życiu; reszcie nie ufa więc wykorzystuje, tak jest zajebiście łatwiej. Mężczyzn ignoruje bo nie potrafi się z nimi dogadać.

Moi bohaterowie jak nieuleczalne wenyrki, przyczepiają się do mnie i tak do czasu usranej śmierci. 

Specjalne podziękowania w ręce pewnej autorki zamieszkałej na tym blogu, która od dwóch lat pomaga mi z kartami postaci bo ja sam jestem zbyt porobiony. Hehe.
Więcej mnie nie ma niż jestem. Rzygam przekombinowanymi postaciami i alternatywą, która czyha z każdej strony.
Chcę z kimś wątku to nie omieszkam poinformować, nie chcę - siedzę cicho albo dyplomatycznie odmawiam. Pewnie, że faworyzuję, a na gówniane wątki, w moim mniemaniu, nie odpisuję.
Rzadko rozpoczynam. Elo.

Fajnie, że komentarz odautorski tak długi jak karta.