nie polubię Cię, jak powiedzieć prościej?

Napisanie tomiku wierszy wcale nie było takie trudne, kiedy obok była Julia. Julia marudząca, że jej za gorąco. Julia marudząca, żeby tyle nie dymił, bo ona się nie prosiła o raka płuc, kiedy się do niego wprowadzała. Julia, która domagała się wielkich wyznań, pięknych poematów na temat jej blond włosów oraz nóg sięgających nieba. Julia, która trochę naginała prawdę, ale tym samym nieświadomie zwiększała ilość napisanych przez niego wierszy. Julia, która nie potrafiła gotować ani zamawiać pizzy, więc żywili się miłością, której nie było. Julia, która odeszła, ale pozwolił jej, bo tomik był skończony.

Julia pozwała go do sądu za „Wiersze do Julii”, ponieważ obrażał jej osobę ordynarnymi gniotami o niewynoszeniu przez pannę Christensen śmieci. Przegrała, bo pieniądze zarobione na jej krzywdzie pozwoliły mu na dobrego prawnika. Była jego natchnieniem, próbowała być przekleństwem, ale oddał jej cholernie zadymione mieszkanie i po jakimś czasie ucichła.

Utrzymuje się z ciągle tego samego tomiku, ale pieniądze powoli zaczynają się kończyć. Poszukuje natchnienia, ale brak mu do tego cierpliwości. Papierosy drożeją, ostatnio prawie puścił mieszkanie z dymem, bo zapomniał o tym, że włączył gaz i poszedł odebrać telefon.

Jacob H. Lauridsen
lat 27; poeta
natchnienie pilnie poszukiwane
na casting można zgłaszać się do rudery w centrum