Postanowiłem zostać w łóżku do południa. Może do tego czasu szlag trafi połowę świata i życie będzie o połowę lżejsze.

Viktor Lundgren, trzydzieści osiem lat, poeta, chory na umyśle, pełen sprzeczności, przez rok pacjent szpitala psychiatrycznego, narkoman, przerażony, zły, odczuwający ciągły ból, wrak i samobójca.

Dzisiaj go nie ma. Dzisiaj kuli się, kurczy w sobie i znika. Dzisiaj jest niewidzialny. To dobre uczucie. Zasysa się w niebycie, wciąga go w siebie przez słomkę, pożera w całości. Wdycha trujące powietrze, wdycha zło i agresję, wypuszcza z płuc produktywność, ta ucieka z niego w zastraszającym tempie. Traci pasję, siebie samego w popłochu wyrzuca z ciała. Znajduje się obok. Jest ich więc dwóch. On Viktor, trzydziestoośmioletni poeta, człowiek, mężczyzna zdrowy, wypoczęty, pasjonat literatury i krówek karmelowych. I ten Viktor jest dobry, ten Viktor wie, że żyje, że trzeba się trzymać powierzchni, wyciągać głowę do góry i wgryzać się w chmury, gonić za marzeniami. Ten drugi on ma w sobie ból i ma cierpienie, ma szaleństwo, ma zło, wielkie i niepojęte zło, ma blizny, ma trzy głowy pełne przerażenia. Jest wyczerpany i chory, pęknięty, pozbawiony człowieczeństwa, wytarty, pozszywany, wypluty, wymięty, ubogi w nadzieję. I nie potrafi podnieść się rano z łóżka, nie może spać nocami. Wymiotuje każdego ranka, zatruwa się na wszelkie możliwe sposoby, bo tak zdechnie szybciej, tak będzie mógł się uwolnić od samego siebie.

Koniec wcale nie boli. Jest spokojny i piękny, jest łatwy. Nie wymaga poświęceń, nie jest przerażający. Koniec jest dobry. Viktor go pragnie i oddaje mu się, kiedy tylko ma okazję, ucieka od swojego umysłu, tnie szybko wzdłuż żył, wyrywa się życiu ze szponów. Nie pamięta, kiedy ostatnio czuł się tak wolny, tak prosty. Odchodzi i wie, że nic nigdy nie będzie mu tak bliskie jak umieranie, że jest mu z tym lepiej niż z metamfetaminą, crackiem, wódką czy benzyną. Dlatego właśnie ogarnia go rozczarowanie, kiedy ma wokół siebie biel, kiedy są głosy, rurki i dźwięki, niepożądane, znienawidzone, przeklęte. Mówią mu, że miał dużo szczęścia, że gdyby go nie znaleziono tak szybko, skończyłby martwy. Zalecają leczenie psychiatryczne. Viktor odmawia, wraca do mieszkania i pisze. Pisze o sobie, o narkotykach, o samobójstwie, pisze że jest nienormalny, że musi to zakończyć, że się kurwa zajebie. Ludzie to kupują. Kupują jego szaleństwo, dają mu nagrody, wysyłają listy, podziwiają za siłę (jaką siłę?), wspierają i chcą, by tworzył dalej, by był z nimi. I jest. Bierze się w garść na tyle, by zamknąć się w ośrodku. To boli. To nie przypomina umierania, umieranie jest dobre, szpitale i ośrodki są złe. Ograniczają wolność, umysł, są piekłem, są parszywą nadzieją. Wychodzi i pisze o tym, pisze że nie jest wyleczony, że mu gorzej, że się kurwa zajebie. I to też kupują. Biorą to w całości, pragną jego dzikości i nienormalności. To nie jest zdrowe. Przesadza z narkotykami. Znów jest biało, znów mówią o leczeniu, ale i tym razem też odmawia. Nic się nie zmienia. Bierze, pisze, zwraca, bierze, pisze, zwraca, kończy się i zaczyna. Chłopcze, gdzie jest Twoja siła? Chłopcze, Ty byłeś kiedyś wielki, byłeś ponad wszystkim i Tobą się chciało być, Tobie się oddawało siebie. Tak bardzo jest przykro patrzeć na Twoją szarą twarz i widzieć cień, w Twoje brązowe oczy i widzieć pustkę. Jeżeli więc są zwierciadłem duszy, Ty jesteś w środku całkiem pusty, całkiem sam, nie masz w sobie siły, nie masz nic. Przerażasz mnie i boję się Ciebie, boję się że się kurwa zajebiesz.

Niech twarz Viktora będzie dla was niewiadomą.

Chyba mi odwaliło.

W tytule Bukowski, bo lubię.