Śnię Kopenhagę z otwartymi oczami…

8 marca 1977
Instruktor jogi
Przy okazji - skąd pomysł, że jestem Szwedem?

   Facet, który tańczy i w ogóle jakieś dziwne - inne niż bieganie, pływanie i wszelkie sporty "męskie" - rzeczy robi, to zdecydowanie facet niemęski. Ragnar się za niemęskiego nie uważa, na niemęskiego nie wygląda - minus pewna ilość kolczyków, będących błędami lat wcześniejszych, oraz umiejętność nazwania (i założenia!) nieco zbyt dużej liczby kolorów. Co prawda nie roztacza wokół siebie aury samczej władczości, ale nie wymagajmy zbyt dużo. Nie należy wymagać dużo od ludzi takich jak Ragnar.

   Dumny z tego, że nie jest kolejny smutnym człowiekiem pod krawatem, pracującym w korporacji. Zamiast tego pomaga tym smutnym ludziom - zabawna rzecz, głównie kobietom - odnaleźć wewnętrzny spokój, uwolnić ciało z pęt stresu czy, bez takich wzniosłych sloganów, po prostu się porządnie zmęczyć. "Pomaga", wielkie słowo, po prostu taką pracę ma. W życiu trzeba coś robić, a wszelkie inne plany na początku brzmiały wspaniale, a potem jakoś tak się... wypalały. Nie posiada żadnych trwałych zainteresowań ani szczególnych talentów, poza wygimnastykowanym ciałem.

   Stwierdził, że nie umie działać w relacjach z kobietami, albo też kobiety nie umieją działać w relacji z nim. Rozwodnikiem nazwać go nie można, bo związek w sensie religijno - prawnym nigdy nie miał miejsca. Ale na przykład istnieniu - co prawda objawiającemu się jedynie w weekendy - ośmioletniego dziecka zaprzeczyć się nie da, podobnie jak nie można zaprzeczyć istnieniu matki tegoż. Mieszka trzy ulice dalej. Widują się - często przypadkowo. Spotkania planowane to te z córką w komplecie, na gruncie neutralnym, typu park, kawiarnia.

    Jak się na niego patrzy, to można stwierdzić - uduchowiony koleś. Taki wychillowany, pali trociczki i pija zieloną herbatę, bo zdrowo. Przez pewien czas prowadził życie nomadyczne, każdej roboty się chwytał, ale chyba siedzenie w jednym miejscu i stała praca dobrze na niego działają. Skoro nic nie zmienia...

    Dumny z tego, że nie skończył w korporacji, a idealnie by się tam nadawał. Perfekcjonista, pedant, wyleczył się z idealizmu - czego co prawda na pierwszy rzut oka nie widać. A od ogółu odstaje jedynie z przyzwyczajenia oraz przez śmieszny akcent. Silna potrzeba manifestowania niezależności to też przyzwyczajenie. I niedojrzałość.

Bo ja nie umiem bezproblemowych postaci.

Jak ktoś miał/chciał wątek, to teraz się może domagać nawet zaczęcia.
Była partnera Ragnara jest do przejęcia, jakby ktoś chciał.
Zdjęcie chwilowe, pewnie zmienię.

Dzień dobry.