Maeva Jenssen
;23 marne lata; podobno studentka; niezła spadkobierczyni; tańczy w
teatrze; grafomanka z krwi i kości; nie lubi ludzi;
Jestem chodzącą
autodestrukcją. Piórkiem na wietrze, kroplą deszczu na zimnej szybie.
Przyjemnym dreszczem na Twoim kręgosłupie. Nie dam się oswoić. Nie wiem co mówi
lis. Mam swój pokój, cztery ściany. Kawę i papierosy. To mi wystarcza, wiesz?
Świadomość, że nic nie muszę. Bo ludzie wiedzą, że niszczę. Siebie, innych i
wszystko na swojej drodze. Chodź, będzie Ci przyjemnie, na chwilę. A potem
zniszczę i Ciebie. Lubię koszmary. I lubię się schować, raz na jakiś czas.
Czuję się bezpiecznie patrząc na ogień. Rodzina jest mi obca. Nieobce
przyjemności. Jem powietrze. Pojawiam się to tu, to tam. Nie znasz mnie. Ciesz
się, masz dzisiaj farta. Lubię ból, chociaż się nie okaleczam. Ten psychiczny,
to mój ulubiony przyjaciel. Mam fretkę i Absolutny Brak Marzeń. Tu i teraz.
Możemy się bawić, nie musimy się znać.
Jestem chodzącą autodestrukcją.
