Grzeczne dziewczynki idą do nieba. Niegrzeczne mają niebo na ziemi.

Villemo Børne

LAT 23 | STUDENTKA FILOLOGI FRANCUSKIEJ | OD NIEDAWNA ZAGORZAŁA LESBIJKA

      Można pokusić się o stwierdzenie, że to oto dziewczę jest żywą definicją normalności lub, jak kto woli, stereotypem dzisiejszej kobiety nie zdemoralizowanej przez otoczenie. W tych czasach naprawdę trudno znaleźć taką osobę. Taką, która jest pośrodku. Taką, która nie należy ani do tych, pożal się Boże, buntowniczek z papierosem między wargami i piwem w dłoni, ani niewinnych stworzeń, które są trzymane przez rodziców pod kloszem. I w tej właśnie chwili wkracza Villemo. Ta, która jest pośrodku. Ludzie jednak często wystawiają opinię, nawet nie próbując poznać uprzednio owej osoby. Bo skoro jest blondynką musi być pusta. Bo skoro jest blondynką uwielbia róż. Bo skoro jest blondynką interesuje się tylko ubraniami i kosmetykami. Jest kolejną nijaką, bezbarwną i nieciekawą, wręcz nudną blondynką, która potrzebuje być w centrum uwagi. Szkoda tylko, że to wszystko jest stekiem kłamstw wyssanych z palca. Więc się przefarbowała. Na brąz.

      Ot, dziecko szczęścia. Skacze, krzyczy, śmieje się, wygłupia, gada jak najęta co jej ślina na język przyniesie i najchętniej tuliłaby się do wszystkich, choć pewna nieśmiałość jej w tym przeszkadza. Nie myślcie jednak, że jest potulna jak baranek, o nie. Wścieka się toto i klnie jak szewc, gdy ktoś ją zdenerwuje lub coś pójdzie nie po jej myśli. Raz się śmieje, raz płacze, później się wścieka, a następnie siedzi jakby z niej powietrze uszło. Czasami jednak po prostu udaje. Ot tak, dla zabawy. Żeby zwrócić na siebie uwagę, albo nudzi się i nie ma co robić, więc wszystko wyolbrzymia. Wyolbrzymia miłość, później rozpacz, choć tak naprawdę szybko o tym zapomina, bowiem po pięciu minutach jest zakochana w kim innym.

      Ogólnie to sympatyczne z niej stworzenie. Miłe, uczynne, wiecznie uśmiechnięte. Tylko czasami aroganckie, o niewyparzonej gębie i dziwnych pomysłach oraz denerwującej tendencji do wpychania nosa w nie swoje sprawy. A miała być tą poważną. Tą ułożoną, cholernie nudną, wiecznie uprzejmą. Miała być niewidzialna, miała niknąć w tłumie. Miała słuchać muzyki klasycznej, bawić się w poetkę, udawać intelektualistkę. A powstało takie oto coś. Dziwne jakieś takie. Skomplikowane dziewczę pełne dziwactw i głupich pomysłów, które przecież musi wcielić w życie, bo inaczej nie byłaby sobą. Leniwa bestia i wieczna bałaganiara. Z pamięcią też u niej niezbyt dobrze, wiecznie trzeba jej o czymś przypominać. Czasami się potknie, czasami coś przewróci, ale jest to raczej skutek jej gwałtownych ruchów, niźli złej koordynacji ruchowej, bo ta ma się u niej całkiem dobrze.

Karta stara, odgrzewana po raz kolejny.
Zdjęcie z tumblr, cytat nie wiadomo skąd.