INGELISE WINCKLER
DWADZIEŚCIA CZTERY LATA
PISZE HOROSKOPY I WRÓŻBY DO CHIŃSKICH CIASTECZEK

Proste, twarde, nieugięte, rozgadane babsko.
Konie kraść, mury rozwalać.
Przybrudzona okładka i wnętrze.

Zawsze była jednym wielkim rozczarowaniem, chociaż przez lata nie potrafiła zrozumieć, czym zawiniła. Jedynymi jej przewinieniami były:

a) urodzenie się (ku niezadowoleniu matki)

b) urodzenie się dziewczyną (ku niezadowoleniu ojca)

c) urodzenie się szatynką (ku niezadowoleniu babki).

   

Zawsze była wszystkiemu winna, nawet jeżeli w tym samym czasie zamknięta była w swoim pokoju, licząc po raz setny paski na prześcieradle. Jej winą były (w kolejności całkowicie przypadkowej):

a) spalona jajecznica,

b) ucieczka matki z młodszym mechanikiem samochodowym,

c) brak paneli podłogowych o konkretnym kolorze w sklepie budowlanym

d) trzęsienie ziemi na Haiti.

Zawsze nie miała nic do powiedzenia. Powinna być ułożona i zgłaszać się przy stole niczym dzieci w klasie, a otwierać buzię mogła tylko, kiedy ktoś w rodzinie łaskaw był udzielić jej głosu. Nie miała wpływu na to:

a) w jakich ubraniach chodzi

b) jak spędza wolny czas (jeżeli w ogóle wolny czas posiadała)

c) co będzie na obiad

Zawsze wiedziała kim zostanie, jej przyszłość była idealnie zaplanowana na wiele lat przed ukończeniem nauczania podstawowego. Bez potrzeby wypunktowania, miała wybór (pierwszy w życiu!) między edukacją prawniczą a medyczną, żaden inny zawód nie wchodził w rachubę. Te wybrane przez rodzinę były idealne — nie tylko zapewniały wystarczająco wysoką pozycję społeczną, ale również solidne wynagrodzenie, które pozwoliłoby jej utrzymać ojca i babkę, którzy poświęcili tyle czasu, pieniędzy i energii na jej odpowiednie (sic!) wychowanie.

Tłumiona przez lata wściekłość, dała upust w dniu jej osiemnastych urodzin. Nie zbaczając na brak odpowiedniego wykształcenia, zaufanych osób i środków pieniężnych, spakowała cały swój dobytek w postaci kilku sztuk ubrań, Biblii i podręcznego zestawu małego podróżnika. Wyruszyła w świat, co oznaczało dla niej przeprowadzkę o czterdzieści kilometrów na południe, zostawiając za sobą dawne życie.

Było trudno, ale dała sobie radę.

________________
Tak, to na górze to eksperyment.
Freya Erichsen.