Why don't you do right, like some other men do?

Per Yngve Cohen

udaje, że ma trzydzieści dziewięć lat

Tyle przekleństw tego świata zrzuca się na czterdziestolatka. Technologia, oferty "last minute", korupcja i konsumpcja. Wszystko dzieje się w tak ogromnym pośpiechu, tak niewiele rzeczy człowiek rozumie, coraz mniej dostrzega dobra i wszystkiego tak na dobrą sprawę, bo świat wiruje przed oczami jakby z nadejściem nowego tysiąclecia niespokojna huśtawka życia rozhuśtała się do nieba i jak czegoś się nie zrobi, zostanie się z niej wyrzuconym. Ludzie się zmienili - to trzeba przyznać. Starzy przyjaciele dają o sobie znać przy zakupie nowego samochodu, domy coraz większe, smutniejsze budują, takie tylko by się powiesić w przedpokoju. Najcenniejszymi przymiotami stają się uroda i bogactwo, a przecież taki czterdziestolatek tylko tęskni do imprez, do towarzystwa; czuje, że nie jest gotów by na dobre zgrzybieć, zabić w sobie nastolatka i tylko czekać, aż mu jeden po drugim organy wysiądą. Czterdziestolatek ożenił się piętnaście lat temu, bo wtedy szalała w nim chęć ukochania swojej narzeczonej w łóżku i niedawno tego pożałował, gdy poznał kobietę niewiele starszą od swej córki. Wyjechał do Kopenhagi, do swojego Anioła Młodości; do osoby, którą pragnie się zająć, pożywić się jej młodą duszą, ukochać ją jak niegdyś to dzisiejsze próchno swoją byłą żonę. Nie wie, czy ona go kocha, może woli o nim myśleć jak o ojcu, który sprawia jej za wiele przyjemności i obsypuje prezentami. Czterdziestolatek dla swojego nowego skarbu rzucił w diabły uczelnię, na której pełnił funkcję profesora, kupił czerwonego merca i tak ją kocha, tak kocha życie, które oszukuje. Przecież czterdziestolatek odbył służbę w wojsku, goli się i co miesiąc wpłaca alimenty, i choćby bardzo chciał, nigdy więcej nie będzie wolnym człowiekiem. Wręcz przeciwnie - z każdym dniem trochę bardziej umiera.

Nie. Nie. Nie. 

 Julie London. Belmondo. Kryzys wieku średniego. 

Cześć.