29 lat na karku, pięcioletni James nadzieją narodu.
Woland jego pomocnikiem, a dzielna Lovi bawi się w rezydenturę na oddziale psychiatrii.
Święty Mikołaju, czy w Laponii także sprzedają czekoladki z Twoim wizerunkiem od początku listopada? James kazał mi się o to spytać. Lista jego prezentów jest tak długa, że na kartce nie zmieściło się nic więcej oprócz nazw zabawek. Kopertę obklejoną kilkunastoma znaczkami wysłał do Ciebie parę dni temu. Nie przekonuje go to, że do Świąt pozostał ponad miesiąc. Głuptas boi się, że przydzieliłeś już dzieciakom najlepsze zabawki, a on znajdzie pod choinką piżamę z Barbie. Wszyscy wiemy, że w przyszłości będzie chciał zostać Kenem, ale na uświadamianie go jest chyba za wcześnie. Zostałam zmuszona do pisania tego listu. Bycie matką zobowiązuje, ale jeśli mam być szczera to nigdy nie przestałam w Ciebie wierzyć. Tylko nie mów tego nikomu. Twarde kobiety nie wierzą w Mikołaja, nie czekają na miłość i nie płaczą wieczorami w poduszkę. Ja jestem twarda, prawda? Sama go urodziłam, sama go wychowałam i nie potrzebny mi żaden facet. Tylko tak cholernie boje się, że mały zacznie wypytywać o ojca. Co mam mu odpowiedzieć? Mamusia była zbyt pijana, aby go pamiętać? Po co nam facet, Mikołaju? Przecież potrafię prowadzić samochód. Płacę terminowo rachunki, w każdą niedzielę gram z Jamesem w piłkę nożną i uczę go na pamięć hymnu Real Madrytu. Nie marudzę, kiedy wraca z poobijanymi kolanami. Nie krzyczę, kiedy stłucze wazon. Naprawdę staram się nie przypalać ciasteczek, a na ostatnie walentynki dostałam kartkę od jego kolegów z przedszkola. Tylko co stanie się, kiedy matczyny uścisk przestanie mu wystarczać? Żadna matka nie jest na to przygotowana. Bajki opowiadane na dobranoc przerodzą się w ciągłe kłótnie. Z jego pokoju zniknie sterta misi, a w skarpetce znajdę paczkę prezerwatyw. Przyprowadzi do domu dziewczynę, której z pewnością nie polubię. Będę zmuszona rozwozić po domach jego pijanych kolegów, a kiedy wrócę z weekendu poza miastem, w miejscu naszego mieszkania znajdę pobojowisko. Byleby nie wysadził w powietrze kamienicy. Zacznę leczyć nastoletnich chłopców, którzy uczęszczali z nim do szkoły, a w ostateczności i jego. Alkohol, papierosy, narkotyki. Odwyk. Uchroń mnie przed dorastaniem, Mikołaju. Niech zawsze zostanie moim małym chłopcem. Niezdarnie myjącym brudne naczynia, krzywo kolorującym Twoją podobiznę. Łamiącym moje papierosy i wylewającym poranną kawę do zlewu. Czy jestem przez to złą matką? Zaczynam się starzeć, Mikołaju. W przyszłym roku skończę trzydzieści lat i zdecydowanie mi się to nie podoba. On tego nie dostrzeże. Nie rzuci kąśliwej uwagi o kilku kilogramach więcej. Nie schowa przede mną kolejnej tabliczki mlecznej czekolady. Nie zostawi mnie, kiedy wezmę dodatkowy dyżur w szpitalu. Jego nie obchodzi pojawiający się cellulit na moich udach. Pozwoli mi oglądać po raz tysięczny Dziennik Bridget Jones i zadowoli się telewizorem we własnym pokoju. Jestem jego mamą. Najpiękniejszą i najlepszą na świecie. Nie muszę udowadniać mu, że potrafię przebiec kilometr bez zadyszki. Nie muszę chodzić do kosmetyczki co piątek, aby zasłużyć na jego miłość. Ona po prostu jest. Ja i James, Mikołaju. Nie poproszę Cię o nowy wibrator, ani zestaw sztućców. Książki są zbyt banalnym prezentem, a oglądanie filmów zabiera mi zbyt wiele czasu. Miło byłoby dostać dobry seks. Nawet my, kobiety mamy czasem własne potrzeby. Mimo to, poproszę Cię o coś zupełnie innego. Przynieś mu wszystkie prezenty, o które poprosi. Zawsze to rób. Spełniaj jego marzenia. Podszepnij Zębowej Wróżce, aby nie musiał nigdy nosić aparatu ortodontycznego. Niech Jack Frost da mu ulepić w tym roku dziesiątki bałwanów. Kupidyn wybierze dla niego najcudowniejszą żonę z możliwych, a Ojciec Czas pozwoli przeżyć całe życie i uczyni je najlepszym z możliwych. Wesołych Świąt, Mikołaju.
LOVI * (NIE)LUBIANI *
Wszyscy kochamy Świętego Mikołaja.
Męska postać do oddania.
Męska postać do oddania.
